p
o
w
r
ó
t
  Tradycje urabiania wapienia i wypalania wapna w rejonie obecnej Bukowej sięgają początku lat dwudziestych ubiegłego wieku.

W roku 1922 u stóp Bukowej Góry wybudowano 4 piece polowe do wypału wapna opalane drewnem. Kamień do wypału był pozyskiwany ręcznie za pomocą łomów, ładowany na wozy konne i transportowany w rejon pieców. Układanie kamienia w piecu odbywało się również ręcznie. Czas wypału w takim piecu wynosił 3,5 do 4 dób. Z jednego wypału w jednym piecu uzyskiwano ok. 15 ton wapna. Na wypalenie 1 tony wapna zużywano 1,7 tony kamienia. Na jeden wypał zużywano ok. 60–70 m3 drewna. Uzyskiwane wapno było w dużych kęsach (bryłach) o wysokiej reaktywności (czas reakcji z wodą ok. 6 minut).

W latach 1936 – 1937 wybudowano 12 komorowy piec kręgowy Hoffmana o wydajności 60 – 80 ton na dobę, który wprowadził znaczny postęp w technologii wypału oraz w uzyskiwaniu większych wydajności. Piec był opalany węglem i miałem węglowym.
Po uruchomieniu pieca kręgowego zaniechano wypału wapna w piecach polowych.

Właścicielem pieców polowych, a następnie zakładu z piecem kręgowym była Spółka pod nazwą "Bukowa" - Kamieniołomy i Piece Wapienne. Udziałowcami Spółki byli Szmul Goldfarb, Symcha Goldfarb, Icyk Wajnsztat i Józef Kalasanty Chmielowski - wszyscy w równych częściach.
W okresie II wojny światowej piec był eksploatowany przez Niemców do lipca 1944. Po zakończeniu wojny w 1945 został wprowadzony w zakładzie zarząd państwowy, a następnie w roku 1948 na mocy ustawy o nacjonalizacji z dnia 3 stycznia 1946, zakład produkcyjny w Bukowej został przejęty na własność państwa.

W roku 1955 zakład został zmodernizowany. Wprowadzono m. in. parowozy do transportu kamienia z kopalni, a ręczne kucie otworów do strzelania zastąpiono wierceniem. Zatrudnienie wynosiło wówczas ok. 320 osób. Zakład prowadził działalność do roku 1964.

W końcu lat pięćdziesiątych w kraju znacznie wzrosło zapotrzebowanie na wapno i inne produkty wapiennicze. W tej sytuacji została podjęta decyzja o budowie w Bukowej nowoczesnego jak na owe czasy zakładu wapienniczego. Zasadniczymi przesłankami takiej lokalizacji były duże złoża wapieni o wysokiej jakości (udokumentowane w 1955) oraz rezerwy siły roboczej w tym rejonie. Budowę zakładu rozpoczęto w 1960.

I etap inwestycji został zakończony w roku 1965, i z dniem 1 marca 1965 ustanowiono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Zakłady Przemysłu Wapienniczego "BUKOWA" w Bukowej (nazwa skrócona: ZPW "BUKOWA").
W 1965 uruchomiono kopalnię i sortołamiarnię, oraz baterię 8 pieców szybowych typu 100C do wypalania wapna opalanych koksem. Do transportu urobku z kopalni zastosowano samochody samowyładowcze "Biełaz" o ładowności 27 ton.

II etap inwestycji zakończono w 1967 i oddano do eksploatacji przemiałownię: wapna, mączki i wapna nawozowego, oddział produkcji wapna hydratyzowanego oraz pakownię. Równocześnie z zakładem wybudowano osiedle mieszkaniowe dla ponad 200 rodzin z zapleczem usługowo-handlowym, kulturalnym i sportowym.

ZPW "BUKOWA" jako przedsiębiorstwo państwowe funkcjonowały do dnia 17 grudnia 1996. Zakład zatrudniał ok. 725 osób.

W latach 1994 - 1996 w proces przekształceń własnościowych ZPW "BUKOWA" zaangażowała się Grupa Lhoist doprowadzając do prywatyzacji zakładu i zawiązania Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością LHOIST BUKOWA. Nowy podmiot rozpoczął działalność z dniem 18 grudnia 1996.

Zakład Lhoist Bukowa Sp. z o.o. produkuje następujący asortyment wyrobów:
  • wapno palone kawałkowe
  • wapno palone mielone
  • wapno hydratyzowane
  • mączki wapienne
  • sorbenty
  • wapno nawozowe
  • kamień i kruszywo wapienne

Zakład produkcyjny - rok 1962










Zakład produkcyjny - rok 1965










Panorama zakładu - rok 2001